Pod koniec XIX i na początku XX wieku kolej była jednym z najważniejszych narzędzi rozwoju cywilizacyjnego. W Imperium Rosyjskim, obejmującym ogromne obszary od Bałtyku po Ocean Spokojny, stała się podstawą sprawnego zarządzania państwem, rozwoju gospodarczego oraz umacniania wpływów w odległych regionach. Po sukcesie Kolei Transsyberyjskiej Rosja kontynuowała rozbudowę sieci w Azji Środkowej, traktując ją jako inwestycję o znaczeniu zarówno gospodarczym, jak i strategicznym.

Jednym z takich przedsięwzięć była budowa Kolei Bucharskiej, realizowana w latach 1915–1917. Linia połączyła Emirat Buchary z rosyjską siecią kolejową, ułatwiając transport bawełny, surowców i ludzi oraz wzmacniając kontrolę imperium nad regionem. Budowa prowadzona była w wyjątkowo trudnych warunkach pustynnych i wymagała wysokich kompetencji inżynierskich oraz sprawnej organizacji.

Z tą inwestycją związana jest historia mojej rodziny. Mój prapradziadek, Ignacy Badzian (1854–1917), pełnił funkcję naczelnika budowy Kolei Bucharskiej. Odpowiadał za realizację jednego z najważniejszych projektów infrastrukturalnych Imperium Rosyjskiego, kierując pracami prowadzonymi w skrajnie wymagających warunkach. Po wybuchu rewolucji bolszewickiej w 1917 roku został zamordowany przez własnych robotników.